Cumartesi , 19 Eylül 2020
Güncel

Shkadov İticileri: Güneş’i Taşıyan Yıldız Motorları

Dünya’dan 3 ışık yılı uzakta bir yıldız süpernova halinde patlarsa saçmış olduğu kuvvetli gama ışınları ile gezegenimizin atmosferini kavurarak ozon tabakasını yok edebilir. Sadece Shkadov iticileri, kısaca yıldız motorları kullanarak Güneş Sistemi’ni yörüngesinden çıkarıp başka yere taşıyabiliriz. O süre da ölümcül gama ışınları bizi ıskalar. Peki güneş sistemi taşıyan yıldız motorları iyi mi çalışıyor?

Shkadov iticileri ve hipernovalar

Dünya’dan 7500 ışık yılı uzakta Eta Carinae yıldız sistemi bulunuyor. Bu sistemdeki yıldızlar o denli parlak ki sistemin alametifarikası olan gaz ve toz bulutlarının ardında kaç yıldız bulunduğunu bilmiyor; fakat Eta Carinae’de minimum iki yıldız bulunduğunu tahmin ediyoruz.

Bu aşırı enerjik yıldızların toplam parlaklığı Güneş’in 5 milyon katına erişiyor ve bu bizim için {hiç de} iyi bir haber değil; şundan dolayı içlerinden biri parlak mavi değişken (LBV) yıldız sınıfına giriyor ki bu cisim en geç 3 milyon yıl içinde hipernova olarak patlayabilir. Hipernova ise süpernovadan 100 kat kuvvetli bir yıldız patlamasıdır.

Şansımıza, Eta Carinae ozon tabakasını yok edecek bir gama ışını patlaması üretmeyecek. Esasen bu yıldız sistemi bizlere zarar veremeyecek kadar uzakta ve ikimiz de 300 ışık yılına kadar olan yıldızlar içinde tehlikeli bir süpernova gerçekleşmesini beklemiyoruz. Sadece, 2009 senesinde 77 ışık yılı uzakta patlayan SN 2009ip kod adlı süper dev yıldız şeklinde olayların her an yaşanabileceğini de biliyoruz.

Ek olarak süre geçiyor ve Güneş Sistemi saniyede ~200 km hızla Samanyolu merkezindeki süper kütleli kara deliğin çevresinde dönüyor. Öyleki ki bugün bizlere uzak olan riskli süpernova adayları da birkaç milyon yıl içinde oldukça yakınımızdan geçebilir. Bunlardan biri 3-5 ışık yılı uzakta patlayıp gama ışınları üretir ve bu ışınlar da deniz feneri ışığı şeklinde bizlere denk gelirse, Dünya atmosferini Güneş’in zararı olan ışınlarından korumuş olan ozon tabakasını yok ederek insanları ve öteki canlı türlerini öldürebilir.

Açıkçası bir yıldızın patlaması engellenemez. Yaşadığımız yıldız sisteminde Güneş’in saçmış olduğu enerjinin (ısı ve ışığın) tamamını kullanan bir Tip II uygarlık olsak bile süpernova patlamalarını durdurabileceğimizi sanmıyorum. Öte taraftan, Shkadov iticileri denilen hususi yıldız motorları kullanarak Güneş Sistemi’ni galaktik merkez çevresindeki yörüngesinden çıkarabilir ve süpernovaların yaratacağı tehlikeli gama ışınlarının yolundan çekebiliriz. Peki Güneş’i iyi mi yörüngeden çıkarırız?

Shkadov-iticileri-güneş-sistemi-taşıyan-yıldız-motorları

Shkadov iticileri ve kuyruklu yıldızlar

Samanyolu galaksisinde durağan(durgun) cisim yoktur. Tüm gökcisimleri galaktik merkez çevresinde dönüyor yada hareket ediyor. Mesela, Güneşimiz merkezdeki süper kütleli kara delik Sagittarius A* cismine 25 bin 640 ışık yılı uzakta, çubuklu sarmal galaksimizin sakin bir kolunda deviniyor. Bu kol üstünde ölümcül nötron yıldızı ve kara delikler ender görülüyor. Galakside bulunduğumuz uzaklık bununla beraber süpernova patlamalarına güvenli bir uzaklıkta bulunuyor.

Oysa hiper süratli yıldızlarda gördüğümüz şeklinde yörede gözden kaçan, mesela bulutsuların kalınca toz perdesinin altında gizlenen nötron yıldızı yada kara delikler olabilir. Süpernova talibi olacak yıldızlardan biri de yakın gelecekte yakınımızdan geçerken patlayabilir. Güneş’in geriye kalan 5 milyar senelik ömründe Dünyamız minimum bir tehlikeli süpernova patlamasına maruz kalabilir. Bunlar o denli tehlikelidir ki bir kez gerçekleşmesi yeterlidir.

Üstelik tek çekince süpernova değil ki! Her ne kadar ölüm yıldızı Nemesis efsanesi yanlışlanmış olsa da gelecekte kırmızı cüce yıldızlardan biri Güneş Sistemi yakınlarından geçerken, yıldız sistemimizin dış kesimlerinde yer edinen Oort bulutundaki trilyonlarca cisim içinden birkaç bin kuyrukluyıldızı yörüngesinden çıkarıp üstümüze savurabilir.

Bu durumda Jüpiter’in kuvvetli yerçekimi bile bu tarz şeyleri saptırarak gezegenimizi koruyamayabilir. İşte o süre Güneş Sistemi’ni yangından mal kaçırır şeklinde gama ışınlarının yolundan kaçırmamız gerekecek. Bunu da yıldız motoru Shkadov iticileriyle yapabiliriz. Bakın iyi mi?

Shkadov iticileri ve güneş yelkenleri

Evrendeki hiçbir şey ışıktan süratli gidemez. Bu yüzden ne kadar uzağa bakarsak o denli eskiyi görürüz. Mesela, 5 ışık yılı uzakta bugün bir süpernova patlasa ışığı bizlere 5 yıldan ilkin ulaşamaz. Bizlere en yakın süpernova adayları da 100 ışık yılı uzakta olduğuna gore, bu tür afetlerin haberini 100 ila 3 milyon yıl evvelde alabiliriz. Niçin derseniz; yıldız ışığındaki titremeler bizlere yıldızın ne süre patlayacağını gösterecektir. Gelecekte bunu oldukça kati olarak tahmin edebiliriz.

Mesele şu ki 300 ışık yılı uzaktaki bir yıldız 300 yıl ilkin patlamış ve ışığı bizlere yeni ulaşıyor olabilir! Şansımıza galaksi devamlı döndüğü için bir yıldızın bizlere uygun uzaklıkta ve tam da gama ışınlarının bizlere bakacağı açıyla patlaması oldukça düşük bir olasılıktır. Sadece, kafi süre verirseniz birçok olasılık gerçekleşecektir.

Ilk olarak güneş sistemi taşıyan yıldız motorları iki ana kategoriye ayrılıyor: Eylemsiz ve etken iticiler. Yeni yıldaki yeni yıldız motoru yazı dizimizin ilk bölümünde ise eylemsiz motor sınıfına giren Shkadov iticilerine odaklanıyoruz ki bunlar da pratikte Güneş’i uzaktan saracak kadar büyük güneş yelkenleridir. Peki özetlemek gerekirse güneş yelkeni nedir?

Güneş yelkenleri gün ışığıyla giden ışık yelkenleridir. Sonuçta ışığı oluşturan fotonların hacmi yok fakat momentumu var ve bunun yüzde 50 kadarını çarptıkları cisimlere aktarabiliyorlar. Dolayısıyla ışık bile yelkenleri rüzgar şeklinde şişirebilir. Gerçi ışık rüzgar kadar kuvvetli üflemez. Bu yüzden de yelkenimiz dev boyutlarda, süper ince ve hafifçe olmalı ki kayda kıymet itiş sağlasın.

Öte taraftan kütle enerjidir

m=E/c2 formülünde gördüğünüz şeklinde kütle enerjiden türeyen bir özelliktir. Öyleyse bizzat Güneş’in yaymış olduğu ışık ile güneş rüzgarını (süper sıcak ve enerjik gaz bulutları) kullanarak Güneş’i yörüngesinden çıkarabiliriz. Normalde Güneş her yöne 360 aşama ısı ve ışık yaymış olduğu için yerinden kımıldamaz. Sadece, Güneş’in arkasına parabolik bir ayna yerleştirirsek aynadan yansıyan Güneş ışınları yıldızımızı aynaya ters yönde itecektir. Sonuçta Güneş çok önemli enerji üretir!

Aynalı Shkadov iticileri

Bunun için de bir formülümüz var: Kuvvet = güç / ışık hızı à Doğal burada Güneş’i yolundan çıkarıp Güneş Sistemi’ni galakside başka bir yere taşımaktan söz ettiğimiz için kuvvet teriminden ziyade hızlanmaya dikkat edeceğiz. Hızlanma da güç / (kütle x ışık hızına) eşittir. Mesela Dünya’nın yerçekimini ele alalım:

Yerçekimi cisimleri 9,8 metre / saniye2 ile hızlandırıyor (1 g) ve bunu formüle koyarak 1 kilogram ağırlığındaki bir cismi ışık yelkeniyle 1 g ile hızlandırmak istersek 2,94 Megavat güce ihtiyacımız bulunduğunu görürüz.

Gerçi Dünya yörüngesindeki uzay istasyonu, uzay aracı ve uydular metrekareye bir tek 460 Watt enerji almış olduğu için bir tek 1 g’nin milyonda biri kadar hızlanabiliyor. Bu da tüm uzay araçlarını güneş yelkeniyle niçin hızlandırmadığımızı gösteriyor. Pek verimli değil; fakat aynısını Güneş’e yapacağız. Doğal bolca ısı ve ışık saçan Güneşimiz yıldız motoru için ihtiyaç duyulan enerjiyi kendi sağlayacak.

Ne de olsa Güneş organik bir nükleer füzyon güç santralidir! Dahası fotonlar bir uzay aracına rastgele çarptığında aracın gövdesindeki atomlar tarafınca emilip tekrardan yayınlanır. Bu da ışığın aslına bakarsan zayıf olan itiş gücünün iyice zayıflamasına niçin olur. Sadece, ışığı aynadan yansıtırsanız (ki bunun için +yüzde 99 yansıtma değerine ulaşan neredeyse kusursuz bir ayna gerekir) itiş enerjisini iki kat artırabilirsiniz. Sözgelişi 1 g’lik ivmelenme için 1,47 megavat kafi olur.

Peki Güneş ne kadar güç üretiyor?

Güneşimiz 3800 trilyon kere trilyon Watt güç üretiyor! Bu da güneş yelkeni kütlesini saymazsanız 1 milyar megaton ağırlığındaki bir cismi devamlı olarak 1 g ile hızlandırabileceğiniz anlamına geliyor. Karşılaştırma açısından, Dünya’nın hacmi 600 milyon kere trilyon tondur. Üstelik bir tek 1 megaton, kısaca 1 milyon ton ağırlığındaki bir uzay gemisi bile Yıldız Wars filmlerindeki yıldız destroyerleri kadar büyük olacaktır. Kısacası Güneşimiz güneş sistemini yerinden oynatacak kadar enerji üretir:

Güneş sistemi yerinden oynar mı?

Şimdi diyeceksiniz ki “Fakat hocam, haydi süper ince parabolik ayna Shkadov iticileri ile Güneş’i kendi enerjisini kullanarak yerinden oynattık. Peki gezegenleri iyi mi yerinden oynatacağız?” Dert değil. Kütle enerjiden türeyen bir özelliktir ve Güneş Sistemi’nde en kütleli cisim de Güneş’tir. Güneş yerinden oynarsa tüm Güneş Sistemi peşinden gelecektir. 

Normal olarak Shkadov iticilerinin oldukça ağır olmasını istemez ve güneş ışığının olabildiğince büyük kısmının Güneş Sistemi’ni yerinden oynatmasını isterseniz. Bunun için de bir tek birkaç atom genişliğinde grafenden üretilen ultra ince ışık yelkenleri (parabolik aynalar) yapmanız gerekir. Güneş’ten iki kat büyük yansıtıcı aynaları süper ince olsa bile kendi ağırlığıyla çökmeden iyi mi inşa edebileceğimiz gelecekteki Dyson Küresi yazısının mevzusu olacak. Sadece burada ipucu vermek isterim:

Bizzat güneş ışığının ışınım basıncı aynamızı şişirerek çökmesini engelleyebilir (ışıkla şişen Shkadov iticileri dengede ve gerilmiş duracaktır). Bunun için de Güneş’in metrekareye maksimum güç sağlamış olduğu uzaklıkta olması gerekir. Nitekim Güneş’e oldukça yakın olursa ayna yıldıza düşer. Uzak olursa buruşup çöker. Çökmesini engellesek bile kafi ışınım alıp kafi itiş hızı sağlayamaz.

Gerçi bunda da problem yok. Tıpkı yerçekimi sertliği şeklinde ışınım da uzaklığın karesiyle azalır. Bu da parabolik aynalı Shkadov iticilerini inşa edip uygun uzaklığa koymanızı kolaylaştırır. Sonuçta tek yapmanız ihtiyaç duyulan şey ışık basıncı ile Güneş’in yerçekiminin birbirini sıfırladığı uzaklığı bulmaktır. Parabolik aynanızı oraya inşa ederseniz yerçekimi çeker ve ışık iter. Bunlar birbirini sıfırlayınca da elinizde uzayda asla kımıldamadan duran durağan(durgun) bir uydu olur: Yıldız motoru Shkadov iticileri.

Shkadov iticileri devamlı iter

Durağan(durgun) uydu tekniği, yıldız motorunun Güneş’i ve Güneş Sistemi’ni belirli bir yönde devamlı hızlandırmasını elde edecektir. Hatta oynar eklemli sistemlerin ek ağırlığına karşın aynanın toplam ağırlığını azaltmak suretiyle, bu aynayı trilyonlarca ufak kavisli ve oynar ayna elemanından yetiştirebilirsiniz. Bu da aynaları ışığı uygun açıda alacak şekilde bükmenizi sağlayarak üretim maliyetini düşürür ve imalatı kolaylaştırıp Shkadov iticilerinin ağırlığını azaltır.

Shkadov-iticileri-güneş-sistemi-taşıyan-yıldız-motorları

Shkadov iticileri ne kadar süratli?

Geldik meselenin can alıcı noktasına: Ölümcül gama ışını patlamaları, süpernovalar, nötron yıldızları, kara delikler ve Dünya’ya asteroit savuran kırmızı cüce ölüm yıldızlarından korunmak istiyorsanız, Güneş Sistemi’ni yıkım ulaşmadan önce afet bölgesinden uzaklaştırmanız lazım. Bunun için de süratli yıldız motorları gerekiyor. Peki Shkadov iticileri ne kadar süratli?

Bu da aslına bakarsak durağan(durgun) uydu tekniğiyle ilgili. Bu teknik en ince, hafifçe ve büyük aynayı (ışık yelkeni) üretmenizi sağlayarak hızınızı maksimuma çıkarır. Bununla beraber Shkadov iticilerinin hızı ters kare yasasından oldukça yıldızın türüne ve ürettiği güce bağlıdır. En basitinden, Güneş’ten kütleli yıldızlar daha sıcak yanar ve daha oldukça enerji üretir. Dolayısıyla bu tarz şeyleri uzayda daha süratli hareket ettirebiliriz.

Öte taraftan, büyük yıldızların ömrü de kısalır. Sözgelişi Güneş’in kalan ömrü 5 milyar yıl iken, mavi süper devler 3 ila 8 milyon yılda süpernova olarak patlayacaktır. Kırmızı cüceler ise oldukça küçüktür ve ömürleri 100 trilyon yılı bulabilir; fakat oldukça azca güç ürettiklerinden, bunlara “takacağınız” Shkadov iticileri de oldukça yavaş gidecektir. Öyleyse birazcık sayılarla oynayalım mı?

Mesela Güneş’ten 10 kat kütleli bir yıldızı kımıldatmak 10 kat zor olsa gerek; fakat bu yıldız bununla beraber birkaç bin kat yüksek ışınım basıncı üretir. Doğal parabolik aynanız da daha büyük bir yıldızı arkadan sarmak için birkaç yüz kat büyük ve ağır olacaktır. Gene de büyük yıldızları Güneş’ten daha süratli itecek güç fazlanız olacaktır.

Shkadov iticileri Dyson küresidir

Dahası ayna elemanlarını birbirine bağlayarak bütünleşik ayna üretmenize de gerek yok. Sistemi hafifletmek için parabolik ayna şeklinde yan yana durmaları yeterlidir. Gerçi Güneş ve daha kütleli yıldızlarda birleştirilmiş ince kabuk ayna elemanlarından oluşan bütünleşik aynalar, ayrık parçalı aynalardan daha ağır olsa bile daha ucuz olabilir; şundan dolayı yıldızın ışığı bu tarz şeyleri şişirmeye yeterlidir! Siz de bu mantığı yürüterek Shkadov iticilerinin aslına bakarsak kolay birer Dyson küresi bulunduğunu görebilirsiniz.

Bu tarz şeyleri inşa etmek kolaydır

En azından nispeten kolaydır. Sonuçta tüm Güneş’i saran Dünya gezegeni kalınlığındaki gerçek bir Dyson küresi inşa etmeyeceksiniz. Bunun için Merkür gezegenini parçalayıp inşaat malzemesi olarak kullanmanız gerekmeyecek. Asteroit kuşağından uygun madenlere haiz 1-2 iri asteroiti getirip parçalamanız kafi olacaktır.

Oysa dikkat etmek ihtiyaç duyulan bir nokta var: Deminden beri Shkadov iticileri yarım portakal kabuğu şeklinde yarımküre değil, parabolik aynalar olmalı diyoruz. Ne de olsa Güneş ışığını Güneş’e geri odaklayıp yıldızımızı ısıtarak patlamasını yada Dünya’yı yakacak kadar sıcak olmasını istemezsiniz. Öte taraftan, içbükey aynadan yansıyacak ışığın, Dünya’yı aydınlatarak gezegenimizi yakmasını da istemezsiniz. Bu yüzden parabolik ayna yetmez. Bir de iticiyi doğru yere bakacak şekilde yerleştirmeniz gerekiyor.

En mantıklısı da Güneş ekvatoruna paralel tutulum düzlemi (gezegenlerin döndüğü düzlem) yerine, aynaları Güneş’in mesela şimal kutbundan cenup kutbuna bakacak şekilde, yıldızın dönme eksenine dik yerleştirmektir. Böylece aynadan yansıyan ışık gezegenleri yakmadan uzaya zararsız bir halde yansır. Hem de Güneş’in o yöndeki parlaklığını artırarak ihtimaller içinde uzaylılara bakın burada Tip II gelişmiş uygarlık var sinyali gönderir.

Yıldız mühendisleri

Hatta ikimiz de komşu yıldızlar içinde olması gerekenden parlak olanları bakarak Dünya dışı gelişmiş uygarlık izi arayabiliriz. Her durumda Güneş Sistemi Samanyolu diskine 60 aşama açı yapıyor. Bu yüzden Shkadov iticileri Güneş Sistemi’ni 60 aşama açıyla diskin altına yada üzerine doğru itecektir. Peki bu iticiler, 1 milyon yıl şeklinde astronomik açıdan makul bir sürede Güneş’i ne kadar uzağa itebilir? Ihmal etmeyin ki 1 milyon yıl insan uygarlığının bunu meydana getirecek kadar gelişmesi için makul bir süredir.

Shkadov iticileri için hız ve uzaklık

Dedik ki Güneş 3800 trilyon kere trilyon Watt güç üretiyor; fakat bununla beraber ~1989 trilyon kere trilyon ton ağırlığında. Buna gore, Güneş’e yerleştireceğimiz Shkadov iticileri 63’ün trilyonda biri m/s2 hızlanma üretecektir. Hımm… Pek süratli gitmiyor; fakat bir yılda 30 milyon saniye var ve Güneş de 5 milyar yıl yaşayacak. Üstelik bu iticiler kesintisiz itiş sağlayacak.

Güneş böylece 1 yılda metrenin bir tek milyonda biri kadar yer değiştirecek ve Güneş’in hızı 50 bin yılda bir tek saniyede 1 metre olacak; fakat bu da 50 milyon yılda saniyede 1 km demek. Bu da Dünya’nın yörünge hızının 30’da biri ve Güneş’in galaksi çevresindeki dönme hızının bir tek 200’de biridir; kısaca Güneş’in saniyede 200 km hıza erişmesi için 10 milyar yıl geçmesi gerekecektir.

Sadece bu da problem değil: Bizim gayemiz Güneş Sistemi’ni galaksinin bir ucundan diğer ucuna kadar taşımak değil ki! Biz bir tek Güneş’i tehlikeli yıldızlardan birkaç ışık yılı uzaklaştırmak istiyoruz. Bunun için de Güneş Sistemi’ni galaksi diskine gore birazcık yukarı yada aşağı itmemiz kafi (doğal o sırada başka tehlikelerin yoluna çıkmazsak).

Nitekim 1 milyon yılda Güneş 13 ışık günü yer değiştirmiş olacaktır. Bu da 10 milyon yılda 3,6 ışık yılı, 100 milyon yılda 36 ve 1 milyar yılda 36 bin ışık yılı anlama gelir. Güneş’in Samanyolu merkezine uzaklığı 25 bin 640 ışık yılı ve Güneş’in kalan ömrü 5 milyar yıl olduğuna gore, Shkadov iticileri, galakside uzay gemisi Güneş Sistemi ile gezinsel seyahat yapmak isteyen gelişmiş uygarlıklar için yeterlidir. Hatta Güneş’in ömrü yetmese de 10 milyar yılda Andromeda’ya gidebilirsiniz.

Shkadov-iticileri-güneş-sistemi-taşıyan-yıldız-motorları

Andromeda’ya seyahat

Andromeda galaksisi bizlerden 2,5 milyon ışık yılı uzakta ve ikimiz de Shkadov iticileri ile 10 milyar yılda 3,6 milyon ışık yılı gidebiliriz. Bu da evrenin karanlık enerji sebebiyle genişlemesine karşın kim bilir yeni ham madde kaynakları için (bakir?) komşu galaksilere ulaşmamızı sağlayabilir. Ne de olsa Andromeda ve irili ufaklı ortalama 20 galaksi evrenin genişlemesine karşın bizlerden kopmayacak ve önümüzdeki 10 milyar yılda büyük olasılıkla birleşerek devasa bir galaksi oluşturacak.

Sadece, Andromeda’ya gitmek için Güneş’i çöpe atabiliriz: Sonuçta Güneş ömrünün sonunda kırmızı dev halinde şişerek Dünya’yı yutacak ve arkasından beyaz cüceye dönüşerek sönecek. Oysa Güneş’i daha ufak, nefes fakat daha uzun ömürlü bir kırmızı cüce ile değiştirebiliriz. Bunun için tek yapmamız ihtiyaç duyulan şey, galakside uygun bir yıldız seçip Güneş Sistemi’ni ona doğru itmek, sonrasında da Güneş’i sistemden dışarı atıp yerine yeni yıldızı koymaktır. Bu da galaksiler arası seyahat süremizi uzatır.

Bir yıldızı çıkarıp yerine başka yıldız koymak karmaşık yörünge mekaniği gerektiren ayrı bir süreç. Bu yüzden ilk bölümde detaylarına girmeyeceğim; fakat gelecek yazılarda buna geri döneceğiz. Yalnız yakın galaksiler uzak gelecekte bizimle aslına bakarsan çarpışacağı için, onlara ulaşmak suretiyle güzel Güneşimizi feda etmeye gerek olmayabilir. Öte taraftan, Güneş’i şişmeden çöpe atar ve yerine uzun ömürlü yıldız koyarsak en azından kırmızı dev olup Dünya’yı yok etmesini önleriz.

Kırmızı cüce iticileri

Normal olarak kırmızı cüceler ufak yüzey alanı yüzünden iki kat daha süratli ivmelenir; fakat Güneş’in bir tek yüzde 4’ü kadar güç ürettiği için yalnızca yüzde 8’i oranında hızlanacaktır. Bu yüzden kırmızı cüceleri bir tek sönmek suretiyle olan güneşlerin yerine yedek yıldız olarak kullanmak mantıklı olur. Peki süpernovalardan kaçmak için koca güneş sistemini taşımaya gerek kalmış mıdır? Yazımızın sonuna gelirken bu suali da yanıtlayalım:

Shkadov-iticileri-güneş-sistemi-taşıyan-yıldız-motorları

Ilk olarak Barnard yıldızı

Voyager uzay sondaları mevcut hızlarıyla bu yıldız yönüne gitselerdi, Barnard Yıldızı’na 70 bin yıldan daha uzun bir sürede ulaşırlardı. Kırmızı cüce Barnard yıldızı ise Shkadov iticisiyle Güneş’in bir tek yüzde 2,4’ü kadar hızlanacaktır; fakat bununla beraber devamlı hızlanarak birkaç trilyon yıl yaşayacaktır. Öyleki ki Güneş’in 40’ta biri ivmelenme ile 250 kat uzun hızlanacak ve ömrünün sonunda Güneş’in 5 milyar yılda erişeceği hızdan 6 kat süratli gidiyor olacaktır.

Sadece, süpernova talibi O ve B tipi yıldızları oynatmak oldukça daha kolaydır. Mesela, Güneş’ten 10 kat kütleli olan B tipi Spica yıldızı bizlerden 250 ışık yıldızı uzakta ve 12 bin kat fazla güç üretiyor. Bu da yıldızı 1200 kat süratli ivmelendirmemiz demek; kısaca Spica’yı 1 milyon senelik itişle 13 ışık günü yerine, 43 ışık yılı uzaklaştırabiliriz. Peki bu Güneş Sistemi’ni süpernovalardan korumak için ne anlama geliyor?

Şöyleki düşünün: Süpernova talibi yıldızlar 10 milyar yıl yerine 3 milyon yıl yaşar; fakat Shkadov iticileri ile Güneş’ten 1200 ila 12 bin kat süratli gidebilirler. Dolayısıyla koca Güneş Sistemi’ni taşımak yerine, tehlikeli yıldızlara Shkadov iticisi takıp bu tarz şeyleri yolumuzdan çekmek daha mantıklıdır. Oysa bir problem var: Spica bizlerden 250 ışık yılı uzakta.

Shkadov iticileri ile önleyici hücum

Dolayısıyla bu yıldızın patlayacağını minimum 1000 yıl evvelde bilmemiz lazım. Sonrasında 300 yılda oraya gideceğiz. Bir de o denli uzakta üs kurup yıldıza ondan iki kat büyük parabolik aynalı Shkadov iticisi takacağız. Ölme eşeğim ölme? Sadece, bunu yapmak 4D printerlar ile kendini kopyalayarak bakteri şeklinde çoğalan Von Neumann robot uzay sondaları ile kolay olabilir. Hatta bu işin kolayı var:

Shkadov-iticileri-güneş-sistemi-taşıyan-yıldız-motorları

Shkadov iticileri uzaya yayılıyor

Robotları tehlikeli olabilecek tüm yıldızlara göndeririz. Hepsine Shkadov iticisi takıp yolumuzdan çekeriz. Bu da bizi hepimiz nerede sorusuna getiriyor. Öyleki ya, uzayda uzaylılar var ise niçin birçok yıldıza bunlardan takıp yaşadıkları yıldız sisteminin önünden çekmediler? Niçin uzayda bu uygarlıkların izi olarak yolundan çıkmış ve gereğinden parlak olan süpernova talibi yıldızlar görmüyoruz? Nerede görünüşte serseri kurşun şeklinde başıboş giden bu yıldızlar?

Onu da şimdi okuyabilir ve kara delik motorlu yıldız gemileri kullanarak helyum 3 süre kristalli nükleer füzyon roketlerinden daha süratli gidip gidemeyeceğimize derhal bakabilirsiniz. Shkadov iticilerini bir tek ışıkla değil güneş rüzgarının yarattığı elektrik alanıyla da hızlandırarak kısa sürede Güneş kımıldatan daha yüksek hızla iyi mi ulaşacağımıza da göz atabilirsiniz.

Shkadov iticileri ile yıldız taşımak

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir